onderweg naar...

Hoi Allemaal!

Ik ben er nog eens. Ik kreeg in men mailbox een berichtje van skynet dat ze dingen gaan aanpassen, en daarom dacht ik, laat ik nog eens iets posten.

Ik was even te lui om de laatste posts terug te lezen om te kijken wat jullie al weten en wat nog niet.

Ik zag wel dat ik reeds gepost had dat ik terug single was na een tamelijk lange relatie. Ik ben dat nog steeds, en soms vind ik dat erg, maar op andere momenten is het dan weer zooo gemakkelijk.

De job die ik altijd heb gedaan, daar heb ik "promotie" gekregen, wel in een ander filiaal dan. Ondertussen doe ik de job al zo lang en klikt het ook niet met een nieuwe baas waardoor ik er een punt achter zet. Ik heb men ontslag gegeven en moet dus op zoek naar iets nieuws. Iets helemaal anders. Ik weet alleen nog niet goed wat. Ik kan al ergens anders beginnen, maar of ik dat ook wil? Ik weet vooral niet goed wat ik wil, wel HEEL goed wat ik niet wil. Dat is ook al belangrijk.

Ik woon ook al een tijdje alleen. Ik heb een huisje gekocht en ondertussen, op een paar klusjes na, is het helemaal in orde. Maar zoals ik al zei ben ik nog steeds single, en moet ik dus het huis ook alleen afbetalen. Om dit vlot te kunnen doen, en me toch af en toe eens iets extra te kunnen gunnen, heb ik dus ook een bijverdienste. Die doe ik echt wel graag, en misschien zoek ik wel iets in die sector als vaste job.

Jah, je leest het wel: 2 jobs (nu ook nog werkzoekend :D ) en de kuis, was, koken,... erbij. Altijd wel iets te doen.

Ik snak dus soms gewoon naar rust, maar ook nu tijdens mijn verlof blijf ik bezig. Er is altijd wel iets te doen. Ik moet mezelf soms verplichten om eens stil te zitten en een filmje te kijken. Gewoon niks doen, dat zit niet in mij. Erg is dat ook niet ze :D

Zo, tot blogs maar weer he!

Groetjes, euh... hoe noem ik me hier nu weer? Tim zeker he? :D

Hoy allemaal,

Ik nam nog eens een kijkje op men blog en zag dat er nog een update nodig was.

Ondertussen ben ik terug een tijdje single. De relatie heeft vele maanden geduurd (wel geen jaar), maar het ging toch allemaal niet zo vlotjes, zodat ik toch een punt heb gezet achter de relatie.

Dit zou wel weer eens een laatste bericht kunnen zijn. Ik heb dat wel meer gezegd, maar ik ben niet van plan om in de toekomst nog updates te geven over relatie's.

Groetjes, Prettige feesten nog,

en een gelukkig 2009

Hey allemaal!

Op mijn vorige post zag ik staan dat er nog een vervolg op kwam. Nu zou ik totaal niet meer weten wat daar nog over te zeggen viel. Mss dat ik me daar dus alleen wel heb geamuseerd, en nog iemand half bekend ben tegengekomen? Iemand leren kennen heb ik daar in ieder geval niet.

Iets totaal anders: TiM is niet meer single, TiM heeft een vriendje!
Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest, hij was echt het wachten waard.

Voila, in details treden doe ik op deze blog niet meer, maar dit wou ik hier toch even laten weten.

Ik kan wel al die mensen die me hebben gezegd van "Het komt op een moment dat je het het minste verwacht" en "Je gaat iemand tegen komen op de moment dat je niet zoekt ofzo" volledig gelijk geven.

Dus voor de mensen die op zoek zijn ofzo, stop met zoeken, hou je ogen natuurlijk goed open, en geniet vooral van het leven. Geniet en wees gelukkig, dan straal je waarschijnlijk iets enorm aantrekkelijk uit, en voor je het weet... (voila, nu heb ik ook eens "wijze" raad kunnen geven ;) )

Groetjes, TiM

Het zag er dus niet goed uit. Ik ging toch maar men gmsnr's lijstje eens af, om te kijken dat ik zeker niemand vergeten was. En... daar stond nog iemand, totaal vergeten dus. Hij ging mss gaan zelfs. Even een sms gestuurd, maar daar kwam niet snel een antwoord van terug. Nuja, hem kennende was het belkrediet weer op, dus belde ik even. Na een aantal keer bellen kreeg ik de voicemail. Ook niks dus. Ik wist het echt niet.

Ik zou gewoon men bed in kunnen kruipen, en de dag erna uitgaan, het was tenslotte maar vrijdag. Maar ik had dus de dag erna al verlof genomen, had er zin in, was nog goed wakker, wou echt eens naar dat feestje gaan, had me al gewassen, gel in, ik was vertreksklaar.

Ik nam dan toch maar het risico, en vertrok op men eentje. Niks verloren he. Ik zou eens gaan kijken wat het daar is, is het niet goed? dan ga ik naar huis en kruip men bed in, ben ik alleen maar de inkom kwijt. Maar ik kan het mezelf dan achteraf niet beklagen dat ik thuis ben gebleven.

Eens aangekomen, een drankje besteld, ging ik gewoon ergens staan. Ik kon men ogen goed de kost geven, en me vooral amuseren op de muziek, ik kan niet stilstaan als er muziek is, en in dit geval wist ik dat het goede muziek was, want dezelfde dj had ik de week ervoor al bezig gehoord. Als je met vrienden uitgaat (waar ik nog steeds de voorkeur aan geef natuurlijk) dan sta je daar gewoon bij elkaar, maar praten ofzo doe je toch niet, daar staat de muziek te luid voor. Je staat te dansen, en dat deed ik nu ook. Veel verschil was er dus niet.

(wordt nog vervolgd)

Ja, wie me kent weet dat als ik iets in men kop heb...
Zo had ik me er op verheugd om uit te gaan, naar iets voor holebi's. Ik had er zelfs de dag erna vrij voor gevraagd op het werk, het is een nieuw jaar, dus verlof is er nog genoeg. Ik kende wel een aantal mensen die daar al een paar keer naartoe waren geweest, en iemand vinden om mee uit te gaan is nog nooit een probleem geweest. Enkel naar mijn allereerste holebifuif, nu ongeveer 2 jaar geleden, ben ik alleen naartoe geweest. En dat was toen niet zo erg, want ik kende er dan blijkbaar toch al een aantal mensen.

Ik was dus in de loop van de week al wat aan het rondvragen geweest wie er zin had om mee te gaan. Dat ging echter niet zo vlot als gedacht. Een aantal mensen konden niet, moesten de dag erna werken, of hadden examens en gingen daarom nu even niet uit. Nu had ik nog wel enkele dagen om iemand te vinden. Aan mensen die je minder goed kent vraag je dat natuurlijk niet als eerste. De dag ervoor had ik nog enkele smsje's rondgestuurd, waar ik pas de dag zelf een negatief antwoord op kreeg. Oei.

Ergens zie ik het wel als een voordeel als je met mensen uitgaat die je minder goed kent. Je kan ze leren kennen, maar je kan ook gewoon op de fuif, of in de dancing, naar "nieuwe" kennisen op zoek gaan. Als je met je beste maatje gaat, dan blijf je daar natuurlijk bij staan, en dan geef je andere mensen misschien de indruk dat je een koppel bent, want de kans op nieuwe contacten verkleint. Nu is het wel zo dat zo nieuwe contacten leggen op een fuif met totaal onbekende mensen mij nog niet gelukt is. Ik ben daar mss een beetje te verlegen voor? Een beetje alcohol kan mss wel het nodige duwtje in de rug geven, maar aangezien ik meestal BOB ben, zit dat er niet zo vaak in.

Het begon erom te spannen, het was al avond, en ik had nog niemand om mee te nemen, of niemand bekend vanwie ik zeker wist dat hij/zij er ook zou zijn. Dan begon ik al te denken, zou ik als ik niemand vind ook alleen gaan?

Jah! hier ben ik nog eens. Ik ga stoppen met berichten te posten dat ik stop, en terug begin,... af en toe eens iets posten moet kunnen.

Wel, ik wou hier dus vandaag nog eens iets posten (mss eerst nog men beste wensen voor 2008 geven aan iedereen hier!)
Nu was ik eerst nog eens men blog aan het bekijken, ik ik zag de post "een jaaroverzichtje" Wel leuk om nog eens te lezen, zo kan ik de vooruitgang van het laatste jaar heel goed zien. zo staat er in die post " Ik ben dit jaar naar een fuif of 8 geweest, dat mogen er nog meer worden, " wel, dit jaar ben ik zowat elk weekend uitgeweest, soms zelfs 2 keer per weekend. Het aantal fuiven is dus niet echt meer te tellen. Het waren zowel holebi dingen, als euh gewone. Ik zei verder nog in die post dat ik me zo goed geamuseerd had dat jaar, en veel nieuwe mensen heb leren kennen. Wel dit jaar heb ik me nog veeeel beter geamuseerd, en het voornemen voor 2008 is om dat zeker opnieuw te doen, en mss zelfs nog meer uit te gaan. Ik heb ook nog een massa nieuwe mensen leren kennen het afgelopen jaar. Een jaar om niet te vergeten. En dan vooral het laatste half jaar toch.

Ik ga jullie op deze blog ook zeer binnenkort nog vertellen over de eerste keer uitgaan dit jaar, welke toch anders was dan anders.

Groetjes, TiM

Het berichtje dat ik hier gepost heb, over de flamingo's was niet echt een terugkeer. Ik had dat nog ergens op mijn computer staan, en door het hier te posten kon ik het daar natuurlijk deleten.
Op die manier viel er natuurlijk hier nog eens wat nieuws te lezen.

Ik kan je echter wel met zekerheid zeggen dat ik op deze blog niets meer zal schrijven. Misschien nog wel eens iets posten, maar mijn verhaal kan ik hier niet meer kwijt.

Tijdens het bestaan van deze blog kreeg ik 2 werelden. De echte wereld, met mensen die me in het echt zien, maar niet alles weten wat er op die blog staat (of stond), en de wereld met mensen die ik leerde kennen via deze blog, de meeste zagen mij niet in het echt, maar weten wel heel veel over mij. Zolang deze 2 werelden afgezonderd bleven van elkaar was er geen probleem.

Daar is helaas verandering in gekomen. Iemand die ik leerde kennen via deze blog, kent nu ook mensen die ik in het "echt" ken. Hij kon het niet laten te vertellen dat ik een blog had (wel niet slecht bedoeld, maar het was dan toch maar geweten). Gelukkig niet het adres ofzo. Dat is ondertussen al een paar maanden geleden, maar het is dus ondertussen wel zeker dat je hier van mij niet veel meer gaat lezen. Af en toe mss zo iets als die flamingo's.

Voor de mensen in men msn: ik doe echt men best om af en toe eens online te komen, zo hoor je dan toch ook hoe het met me gaat ;)

Groetjes, TiM

Een homoseksueel paartje roze flamingo's heeft eindelijk een kind. De twee mannetjes adopteerden een kuikentje uit een verlaten flamingonest. Dat maakte de leiding van een Britse natuurpark bij Bristol maandag bekend.

Carlos en Fernando, die al zes jaar samen zijn, deden veel tevergeefse pogingen een familie te beginnen. Ze verjoegen zelfs broedende flamingo's.

Toen onlangs een verlaten nest met een ei werd ontdekt, mochten Carlos en Fernando zich over het ei ontfermen. Met succes. Het paar kan het kuikentje voeden door in de keel melk te produceren.
(Bron: HLN.be; 22-05-2007)

Ik ga hier dus verder waar ik op de vorige post gestopt was: ...

Als ik dus af en toe eens wegkan ben ik al tevreden, en tegenwoordig lukt me dat vrij goed dus. Hoe dat komt kan ik hier dus helaas niet zeggen, tegen de mensen in men msn doe ik dat daarintegen wel. Dus als je echt nieuwsgierig bent, je kan me nog steeds toevoegen, mijn adres kwam je hier wel al ergens tegen. Het is niet omdat ik een vriendje heb, dat kan ik wel zeggen.

Een andere reden waarom ik deze blog niet echt meer nodig heb, is omdat ik dus nu wel (4 maanden terug dus eigenlijk niet) vrienden heb. Echt niet veel hoor, maar een paar is al genoeg, hoewel het er zeker meer mogen worden. Neem nu Cindy van op het werk. Sinds ze weet dat ik homo ben komen we nog beter overeen, we kunnen echt over alles praten, die weet dus meer dan wat er op men blog staat. Ook hier kan ik dus men ei kwijt (nog efkes en ik kan hier met mijn eieren een serieus omelet bakken).

Maar het is dus zeker niet omdat ik zelf niet meer blog dat ik geen blogs meer ga lezen, daar veranderd niks aan, ik blijf de blogs lezen die ik nu lees, en blijf zoeken naar nieuwe ook. Mijn msn blijft ook he, ik ga echt wel niet alles wat met deze blog te maken heeft stopzetten, ik zou stom zijn, ik stop (toch zeker voorlopig) gewoon met schrijven. Ook de blog blijft dus he.

Mijn blog heeft trouwens nog een voordeel gehad, schrijvfauten. Ja, toen ik in het begin begon te schrijven schreef ik veel meer fouten, je zag die niet, want de spellingcontrole van google ging er eerst even over. Tegenwoordig bijna geen fouten meer. Heb er dus zelf iets van geleerd.

Wat ik wel spijtig vind, ik heb nog geen vriendje (ja, dat ook), dat ik niet ga kunnen vertellen als ik er wel een ga hebben, en hoe en wat en.... misschien tegen dan wel.

In ieder geval, ik heb geen spijt van mijn blog. Ik heb er veel aan gehad, aan de reacties, aan de mensen op msn (dat blijft dus). Maar nu is de behoeft er niet echt (maar die kan nog terugkomen, dus ik zeg niet stop voor altijd, maar nu even wel). Wil je dus toch weten hoe het met me gaat? Stuur gewoon eff een mailtje, dan weet je het ook he.

Groetjes, TiM

Dit bericht is van 26-11-06, en nu aangepast op 19-08-07. Er was nog een vervolg, maar dit is momenteel tijdelijk niet meer online te zien. Kan je echt niet wachten? stuur eff een mailtje, en ik probeer je de inhoud te bezorgen. - Meer info volgt later.

euh, van mijn blog dan toch.

Voor een deel liegt dat aan de rarara persoon, maar zeker niet enkel dat.

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik deze blog begon. (ik zoek even op wanneer, maar een blog openen gaat hier tegenwoordig enorm traag. bij jullie ook?) Welkom iedereen! was de titel, en het is geschreven op 18-07-2006. Ik weet nog dat het heel laat was (blijkbaar 00:06u) en dat ik met mijn laptop in mijn bed zat. Deze blog bestaat dus iets meer dan 4 maanden. En dat lijkt echt een eeuwigheid. Ja, mijn leven is veranderd ondertussen. Toen de blog begon zat ik thuis, altijd, behalve om de 14 dagen 1 avond in de week, omdat ik dan naar dat praatcafé ging. Vrienden... nee, niet echt. Dan is het echt wel handig om je ei eens kwijt te kunnen, en daar was deze blog ideaal voor. Niet dat ik dacht dat ook maar iemand mijn verhaal interessant zou vinden was het toch net iets anders. Met een dikke 1000 bezoekers per maand, ongeveer 30 per dag dus, ben ik dus meer dan tevreden. Ook had ik niet gedacht dat er ook maar iemand in mijn msn account die ik voor deze blog gemaakt heb zou belanden. Het is ook zeker niet bij 1 gebleven, in tegendeel. Er zitten daar echt hele leuke mensen bij, waar ik heel graag mee chat, die ik al in het echt gezien heb, of als het niet zo is er graag verandering in wil brengen. Bij deze mensen kan ik natuurlijk ondertussen mij ei dus ook kwijt, zonder bang te moeten hebben dat de persoon waarover het gaat meeleest. Spijt van deze blog kan ik dus zeker niet hebben.

Deze blog heeft misschien geholpen, maar in de laatste 4 maanden is er dus wel nog vanalles veranderd. Je kan wel lezen dat ik het een en het ander heb meegemaakt. In het begin vertelde ik alles, ondertussen filter ik al wat. Maar tegenwoordig (en als ik in men agenda kijk de komende 3,4 weken ook) heb ik wel zowat elk weekend (op een avond dan) iets te doen. 4 maanden terug zat ik elke avond thuis. Een paar weken geleden schreef ik zelfs nog dat ik er zo een hekel aan had om altijd thuis te zitten, Dingen kunnen dus snel veranderen. Ik zal nog soms thuis zitten, maar ook dat kan af en toe eens goed doen. Deze avond zit ik thuis, maar het feit dat ik gisteren weg was, en ook morgen, maakt veel goed..... wordt vervolgd

Ja, om dit bericht niet enorm lang te maken, en jullie toch nog zeker 1 post te gunnen vertel ik 1 van de dagen verder.

Groetjes, TiM

Ik heb op deze blog al een paar keer gezegd dat je me gerust mag toevoegen aan msn. En al wel wat mensen hebben dat gedaan ook. Meestal wordt er dan eerst even een mailtje gestuurd, maar gewoon toevoegen kan natuurlijk ook. Zo heeft 1 a 2 weken terug ook iemand mij toegevoegd. Hij of zij is nog niet online geweest, en op een mailtje dat ik dan na een paar dagen stuurde kreeg ik ook geen antwoord.

Als ik dan zeg rararara....@hotmail of "wie weet het?" Dan zal 1 van de lezers hier weten waarover het gaat (sorry voor de anderen, want hebben hier natuurlijk niks mee te maken). Het moet wel een lezer zijn, want anders kom je niet aan mijn adres natuurlijk. Maar aan die 1ne persoon die weet waarover het gaat: hou mij niet langer in spanning. Ik kan het niet raden, en ik weet het niet. Maar ik heb bang (als het zo is is het zo natuurlijk) dat het iemand is die ik ken, en dat ik moet gaan opletten met wat ik schrijf. Dus, aub, zeg wie je bent, want anders ga ik hier bijna niets meer kunnen posten, omdat ik dan niet weet over wie ik moet zwijgen.

En over de rest kan ik voorlopig dus niks zeggen. Ge weet dus wat u te doen staat...

Groetjes, TiM

We zijn nu zaterdag. En zoals het hoort (volgens mij dan toch) ga je op vrijdag en zaterdag uit. Meestal zit ik echter thuis, en als ik 1 van de 2 avonden weg ben is het al goed voor mij. Gisteren zat ik thuis, vandaag niet. Ik kan hier niet vertellen waar ik was, of wat ik gedaan heb, want dan geef ik te veel van mijn anonimiteit prijs. En dan ga ik over andere zaken niet meer open kunnen zijn. Maar het was een leuke avond, nieuwe mensen leren kennen, ook enkele toffe. En nee, het was niet in de vorm van daten ofzo.

Nu ben ik echter enorm moe. Ik ben deze week altijd een half uur later dan gewoonlijk gaan slapen, zelfs bijna geen tv gekeken, maar altijd hier achter de computer gezeten (behalve maandag, woensdag en vandaag). Chatten, bloggen, blogs's lezen, website aanpassen... Ik ga dus nu slaap inhalen, volgende week kan ik dan alles wat ik van tv heb opgenomen bijkijken. En morgen werk ik eens niet, uitslapen dus, en wat tv kijken ook he. En volgend weekend (ik ben goe bezig) is ook al zeker 1 dag (avond) volgeboekt. Dan zal ik dus al niet dat vervelende "wat zit ik hier nu thuis te doen" gevoel hebben.

Maar ik voel me nu dus echt wel goed (kan nog beter) behalve dat ik dus enorm moe ben, zo moe dat ik zelfs niet in slaap ga geraken vrees ik...

Groetjes, TiM

Ik was het al bijna vergeten, het is weer vrijdag. De dag waarop ik s'avonds niet hoor thuis te zitten. Het feit dat ik morgen avond niet thuis zit maakt natuurlijk veel goed. Dat ik nog steeds veel slaap moet inhalen ook. Iets voor deze avond dus. En op vrijdag is er dan ook bijna niemand online. Nu nog wel, maar ik niet. Straks is waarschijnlijk iedereen weer weg. Van vooral 1 iemand hoop ik dat hij even online komt, eens eff lekker chatten.

Maar ik merk het al, mijn blogje wordt te saai. Geen enkele reactie op de vorige post. Dus ik zal het hier maar bij houden voor vandaag, anders begin ik weer onzin uit te kramen waar niemand interesse in heeft.

Groetjes, TiM

Na even bijgelezen te hebben op al de andere blogs, en blijkbaar hebben die allemaal de laatste twee dagen een update gedaan, schrijf ik zelf nog eens wat.

Zoals mij titel hier zegt: druk druk druk. Is dat zo? geen idee, maar als ik kijk hoe weinig ik nog tv gezien heb de laatste week, dan wel, maar het mag nog drukker.
Zo had ik maandag avond na het werk nog les. Maandag was dus al tot bedtijd gevuld. Dinsdag was het mijn vrije dag. Ik ben even naar de bakker geweest, maar voor de rest ben ik het huis niet uitgekomen. Erg eigenlijk he? Maar het was echt geen weer om buiten te willen komen. Omdat ik ook de website maak van de winkel waar ik werk, moet ik daar dus ook af en toe mijn tijd in steken. Gisteren moesten er dan een 25 pagina's worden bijgezet, met per pagina 3 foto's, die elk een eigen formaat hebben. Die pagina's zelf moesten ook nog gemaakt worden, wel wat werk dus. Maar als ik echt moet werken, dan wil ik dat achter een proper bureau doen, en daar had ik dus eerst nog wel wat werk aan. Op een bepaald moment was ik bijna heel mijn kamer aan het opruimen.
Tussendoor dan nog wat chatten, en vooraleer ik begon met werken was het al 21 uur denk ik. Zeker tot 00:15 heb ik dan nog werk gehad, maar door problemen met de server heb ik dan zelfs alles nog niet online kunnen zetten. Dus dat en nog wat andere aanpassingen moet ik vandaag nog doen, en het is alweer kwart voor twaalf. Het werk aan die site zal de komende weken, maanden nog enorm toenemen, omdat hij aan volledige vernieuwing toe is.

En dan vandaag, woensdag, was het natuurlijk praatcafé. Die goede vriend waar ik het soms over heb, ik weet niet of hij hier al een naam heeft, maar ik zal hem vanaf nu Olivier noemen, was er deze week alleen, het vriendje kon er niet bijzijn. Voor mij ook wel eens leuk om hem eens "voor mij alleen" te hebben. Dan kunnen we eens goed babbelen. Wat ik reeds dacht klopte trouwens, het gaat niet meer zo goed tussen die twee. Maar dat betert misschien wel, ik hoop het toch. Voor mij heeft hij denk ik toch geen gevoelens, buiten als goede vriend, en dan wil ik dat hij toch met iemand gelukkig is he. Maar het mag met mij zijn ook natuurlijk.

Donderdag en vrijdag heb ik, buiten werken, s'avonds nog niets te doen. Zaterdag wel. Maar over wat, daar spreek ik hier niet over, wie met me chat, mag het me altijd vragen natuurlijk. Maar ik klaag dus deze week niet, 3 avonden in de week niet thuis zitten, das goed, ook al is 1 ervan les.

Ik heb de indruk dat ik nog wel wat ben vergeten te vertellen, maar dat hebben jullie dan tegoed voor een volgende post, want ik moet nog aan de website werken, is ondertussen al 5 voor 12, en ben doodmoe...

Groetjes, TiM

Ik heb weer zin om te bloggen. Wat een paar reacties op je blog al niet kunnen doen he? En er zijn weer gewoon wat dingen die ik van me moet kunnen afschrijven. Na men postje van gisteren had ik nog behoefte om iets weg te schrijven hier, maar de behoefte naar mijn bed was groter.

Ik heb het hier al eens gezegd, en in een vorige post nog eens laten horen. Ik ben verliefd geweest op een goede vriend (ook homo dus). Dat is overgegaan, want hij had een vriendje, en nu nog steeds. Maar het komt dus stilaan terug, hij is dan ook in alle opzichten zo geweldig he. Ik ben echt heel graag in zijn buurt enzo. Maar wat doe ik daar dan mee? Hem zeggen hoe graag ik hem heb? met de kans dat hij afstand ofzo gaat nemen van mij, en dat ik hem als vriend kwijt ben? dat wil ik zeker niet. Gewoon zwijgen... ik weet niet of dat de beste oplossing is. Nog even wachten dan maar. Gisteren had hij het blijkbaar moeilijk, hij wist zelf niet goed waarom, en wou het ook niet zeggen tegen mij. Ik vermoed dat het iets met zijn vriendje te maken heeft, maar ik weet het dus niet he. Gisteren kon ik trouwens met hem de dag doorbrengen, zijn vriendje kon niet, dus ging hij alleen weg. Ik kon ook niet. Maar had ik het anders gedaan? Ik weet dat de kans dan heel groot is dat ik terug heel verliefd ga worden, en dat zou dan weer pijn doen te weten dat het niet kan. Ik heb nu niet moeten kiezen, ik kon toch niet.

Vandaag had ik zin om te wenen. Gewoon is goed uitwenen, dat moet af en toe is goed doen he, maar de laatste jaren denk ik niet dat ik nog geweend heb.

We waren dus vandaag met ons gezin op stap, omdat op een feestdag zowat alles gesloten is moet je dus om iets te kunnen doen al een stukje met de wagen rijden. Een uur heen, en een uur terug dus. Zo kwamen we op de E19 richting antwerpen, ter hoogte van kontich (kijk maar naar het nieuws, of in de krant) aan een file. Er was een ongeval gebeurd, en in de file die er ontstond gebeurde er een nieuw. Voor mijn ogen. Ik zag de auto's ronddraaien, en echt op elkaar rijden. Zelf ook even bang, want wij konden zelf ook maar net optijd stoppen, en dan is het hopen dat de mensen achter u dat ook kunnen. Wij zijn niet gestopt, doorgereden, er was op die plaatst nog maar 1 rijvak vrij, zelfs de pechstrook niet. 10 meter na het ongeval was een afrit, dus we waren er snel weg. Moest ik er alleen geweest zijn met de wagen, dan was ik gestopt en uitgestapt om te kijken of die mensen geen hulp nodig hadden. Iemand anders had dat al gedaan, was naar een wagen gelopen, de deur opengedaan, en er een kind uitgehaald. Hij heeft hem dan in zijn wagen gezet, omdat hij daar veiliger was. Als ik dan begon te denken wat er in dat kindje zijn hoofd niet moest omgaan, zijn ouders zaten misschien bebloed ofzo vooraan in de wagen, dat kind kon niks doen, zelfs niet uit de auto: kinderslot (is mijn vermoeden dan he). Een andere auto stond met de bumper bovenop de bumper van een andere auto, die mensen bewogen nog, maar niet veel. Wat een paar seconde niet met je dag, week of maand kan doen? Je bent rustig op weg naar familie ofzo, en dan heb je zoiets voor. Als ik dan aan het denken was wat er door die mensen hun hoofd moest gaan, en wat er door mijn hoofd zou gaan als ik er zou inzitten. Ik kreeg het moeilijk, en had echt zin om te wenen, moest me inhouden, want ja, wat moeten mijn ouders wel niet denken als ik daar begin te wenen als ik een ongeval zie gebeuren. En ik zou hetzelfde denken van iemand anders, maar ik had echt een zwak moment. Ik ben dan vandaag ook een beetje zwak, want ik ben nog steeds een beetje ziekjes, mijn stem is er dus nog steeds niet beter op geworden.

Amai, kheb hier weer veel geschreven,

Tot de volgende, Groetjes, TiM

Het was alweer even geleden, maar gisteren had ik het weer moeilijk.
Af en toe heb ik dat zo, dan krijg ik het zo een beetje benauwd, denkend dat ik altijd alleen ga blijven, geen vriendje ga vinden.
Gisteren had ik het er zo weer een beetje over met een vriend, en dan was ik eigenlijk wel jaloers op het vriendje van die vriend, want ik zou wel in zijn plaats willen zijn. Maar natuurlijk weet ik dat dat niet zo is, en niet kan, maar leuk is anders. Ik voelde me echt weer slecht ja. Gelukkig is het vandaag alweer beter, en denk ik dan maar weer dat het ooit wel eens komt, uit onverwachte hoek, en dat op elk potje een dekseltje past (nu moeten jullie het deze keer al weer niet meer zeggen). Maar ik blijf mezelf dan toch steeds de vraag stellen, als 5% homo is, of meer, soms lees je 10%, waar zitten die dan allemaal? Waar zitten alle normale homo's, zoals ik? (als ik mezelf normaal mag noemen, maar ik doe het toch). Nuja, als ze zijn zoals ik, dan zie je het er zeker op het eerste zicht niet aan dat ze homo zijn, en ze komen er misschien helemaal nog niet voor uit. Bij mij heeft het tenslotte ook tot mijn 20 jaar geduurd, en dan nog, wie weet het nu? Ok, ik moet eerlijk zijn, ik ken normale homo's, maar die zijn dan blijkbaar nogal onbereikbaar. Er moeten er gewoon meer zijn. Ben jij zo iemand? mail me dan aub direct: blikjecoca-cola(ad)hotmail(dot)com

Voor de rest? Vandaag ben ik een beetje ziekjes, niet erg hoor, maar ik heb gewoon geen stem meer. Ik voelde het deze morgen al, en als ik dan twee uur een uitleg heb gedaan aan klanten, dan was mijn stem helemaal op, en dat kon de volgende klant natuurlijk wel horen. Mijn stem gaat van hoog naar laag. Net zoals bij iemand in de pubertijd, hoewel ik dat bij mij nooit heb ondervonden. Misschien zit ik er nu wel in??? wie weet. En omdat ik zoals gewoonlijk eigenlijk geen tijd heb om ziek te worden (heb dat dan ook al 3 jaar niet gedaan) zal ik maar op tijd in mijn bed kruipen, en wat tv zien. Als ik het goed heb komt er trouwens dadelijk een reportage over bloggen in koppen, en dat wil ik natuurlijk niet missen.

De goede lezer heeft natuurlijk al opgemerkt dat ik minder post, en dat ik ook niet meer zo open ben. Ik heb tegenwoordig gewoon niet altijd zin om te bloggen, en dat open zijn, misschien betert het nog wel terug, je merkt het wel.

Groetjes, TiM

Het is al een tijdje (een dag of 9) geleden dat ik nog iets gepost heb. Maar dat wil gelukkig niet zeggen dat ik heb stilgezeten. Ik moet alleen een beetje wikken en wegen van wat ik hier nu wel en niet ga posten. Als ik alles post, dan ben ik ook mijn anonimiteit kwijt, en dan kan ik nog minder posten, dus vandaar.

Wat me opviel met wat ik deze week allemaal heb gedaan, dat is dat ik al veel bereikt heb op een jaar tijd. En dan spreek ik niet over het werk.

Wat het werk betreft trouwens, ik heb vandaag maar weer eens ondervonden dat ik tussen twee vuren zit. Ik zie iets gebeuren in de winkel, Ik kan dat dan gaan zeggen tegen mijn vader, maar dat doe ik liever niet. Dat is niet mijn job, en in dit geval waren er andere collega's dichter bij betrokken waarvan ik wist dat zij het wel aan de juiste persoon gingen zeggen. Dat is ook gebeurd, maar dan krijg ik hier thuis weer te horen van "waarom heb je niks komen zeggen". Tja, het heeft zen voordelen, maar zeker ook zen nadelen, in het familiebedrijf werken.

Ik werk nu 3 jaar, en ben thuis ongeveer 1 jaar uit de kast. En toch heb ik het gevoel dat ik al langer uit de kast ben dan dat ik werk. Dat jaar lijkt zoveel langer te duren dan een jaar, en dat is een positief punt. Ik heb het laatste jaar zoveel beleefd, maar ook geleefd, en dat was ervoor niet echt het geval. Ik heb in het laatste jaar veel nieuwe mensen leren kennen, holebi's vooral. Ik heb een blog gemaakt, en daar heb ik zeker geen spijt van, want ook hier heb ik veel mensen leren kennen. Dit is dan wel via msn, maar ik heb ondertussen ook al met 1 iemand in het echt afgesproken. Ik ben dit jaar naar een fuif of 8 geweest, dat mogen er nog meer worden, maar in alle jaren ervoor waren het er misschien in totaal 3. Ik ben met mensen een terrasje gaan doen, met collega's weggeweest en met vrienden naar een pretpark. 1 keer in de week ga ik naar het praatcafé. Ook chatten doe ik enorm veel, een jaar geleden was dat maar zelden. En natuurlijk ben ik nog een hele hoop zaken vergeten. Alleen een vriendje ontbrak nog dit jaar, maar als ik zie wat ik dit jaar heb gedaan (tegen de jaren ervoor altijd alleen op mijn kamer te zitten) dan denk ik dat in het komende jaar die "liefde uit onverwachte hoek" wel eens tevoorschijn zou kunnen komen. Dit was het leukste jaar tot nu toe in mijn leven, het is dan voor mij ook maar het eerste jaar dat ik "echt" leef. En het kan er alleen maar beter op worden.

En ja hoor, het telt nog steeds, wil je me beter leren kennen? voeg me toe aan msn: (of mail me) blikjecoca-cola@hotmail.com

Misschien ging ik wel iets vertellen over de fuif. En ik ga het doen ook. Ik zal beginnen bij het begin. Bepaalde delen die wel het vertellen waard zijn, maar niets met mij te maken hebben, en geen invloed hebben op de rest van het verhaal laat ik weg. Ik zal dit ooit misschien dan wel eens in een andere post doen, zonder de directe link naar deze fuif te leggen. Ok, het verhaal... alle ja, verhaal, het is wel echt he, tis niet zomaar een verhaaltje.

Het was zeker niet mijn eerste holebi fuif, dus zenuwen waren er niet meer. Maar zodra ik in de auto zat kreeg ik last in mijn buik. Niet van de honger, niet omdat ik naar de wc moest, gewoon last. Misschien toch zenuwen? het begon dus idd wel pas als ik vertrok. Als dat zo was, dan was het wel omdat ik niet goed wist bij wie ik daar bij zou gaan staan. Alleen op een fuif is niet alles he. Mijn zowat beste vriend daar ging tappen, en heeft ook een vriendje (en dan is het begrijpelijk dat hij meer met dat vriendje bezig is dan met mij he). Nu had ik voor nog een aantal mensen een reden waarom ik er niet zou bijhoren ofzo, maar ik was er blijkbaar genoeg vergeten, want ik heb me er geen moment alleen gevoeld. Omdat ik me de hele avond niet 100% voelde met mijn buik heb ik niet zoveel gedanst. En zodra er een slow aankwam was ik rap weg, naar buiten. Ik kan dat echt niet aanzien dat iedereen daar met elkaar als koppel aan het dansen is, en dat ik daar alleen stil sta. Dat is dan een zowat moeilijker moment. Dat was de fuif wat mij betreft. Maar...

In een vorige post had ik gezegd dat (ja, ik ben der weer met hem) Johan zijn aandacht naar iemand ging (ik noem hem vanaf hier Stef) En dat ik me afvroeg of dacht dat hij hem ook wel zou laten vallen als een baksteen. Wat mij de vorige keer wel al opviel is dat Stef meer aandacht had voor Johan dan Johan voor Stef. In het begin van de fuif gaf Johan wel veel aandacht aan Stef, en ze dansten dus nogal close. Na een tijdje was Johan niet meer te zien. Toen ik Stef in de inkom zag staan (ik kende hem al wel iets beter van vroeger dit jaar) vertelde hij me dat hij op zijn vriendje aan het wachten was. Je kent hem zij hij. Ik zei "dat zou wel is kunnen he" Het is Johan vertelde hij. Ik zei "ik dacht al zoiets". Ik vroeg dan "Ah, dan is het 'officieel'?" "Nog niet echt, maar we zijn de laatste weken al veel samen weggeweest, enzo, veel gebabbeld, enja, dus toch zeker bijna" zei Stef. "En waar is Johan naartoe nu?" vroeg ik. Dat wist hij niet. Ook na een half uur nog geen Johan te bekennen. Na een tijdje kwamen we er achter dat hij ergens met iemand die hij op de fuif had leren kennen zat (of lag) te "smossen". Blijkbaar had Stef toch een verkeerde indruk gekregen van Johan, want hij ziet iemand die er wat beter uitziet, en Stef mocht het vergeten. Nu moet ik dus echt niks meer hebben van Johan. Hoewel ik hem deze avond toch nog een laatste kans gaf, misschien had IK alles wel fout geïnterpreteerd. Ik ben dus wel degelijk beter af zonder hem

Ja, het gaat hier vooruit,

het lijkt nog maar even gelden dat ik 3000 had staan op de teller, en nu zijn het er al meer dan 4000.

Bedankt dus aan alle lezers!

Kom zeker de komende dagen af en toe een bezoekje nemen op deze blog, want er begint een goed gevulde week voor mij. (en dan heb ik het eens niet over werken). En die drukke week begint over enkele uren met een fuif. En wie weet horen jullie daar wel meer over...

Toch nog even snel een heel klein postje voor ik ga slapen.

De historie van Johan kunnen jullie in een hoop vorige post lezen.

Als ik hem een smsje stuurde of hij mee naar de cinema wou, had hij al plannen. Of dat zo was wist ik niet. Hij had iets te doen, ja, naar de cinema, dezelfde als waar ik was. (weet niet of ik gezegd had dat ik dan maar met Cindy ben geweest). Waarschijnlijk de film vroeger. Ik heb ook wel een vermoeden met wie...
Tegen mij had hij ook gezegd dat hij niet veel online is. Dat was ook zo niet, maar tegenwoordig is hij meer online dan ik, en tegen mij zegt hij niks he, geen woord. Dus ook hier kan ik al raden voor wie hij dat doet.

Mhh, ik lijk precies een beetje jaloers, nuja, ik moet hem in ieder geval niet meer hebben. Deze week heb ik hem ook geen kus gegeven, hij mij ook ni natuurlijk, en heb buiten hallo er niks tegen gezegd volgens mij, zijn aandacht ging tenslotte naar iemand anders.
Nu voor zover ik als buitenstaander kan meespreken denk ik niet dat het nu tussen die twee iets gaat worden, ben dan ook eens benieuwd of hij die andere ook gaat laten vallen gelijk nen baksteen als hij dat doorheeft. Ben eens curieus of ik hierin gelijk ga krijgen...

Ja, ik ben betrouwbaar. En misschien zelfs een beetje te betrouwbaar. Kan je dan TE betrouwbaar zijn? Die vraag stelde ik me daarstraks ook.

Ik had daarnet (in het midden van mijn 2 dagen verlof) een cursus voor het werk. Iedereen moest iemand een compliment geven. (de mensen die daar dus waren, en hier moesten lezen, die weten zeker wie ik ben. Ja, ik had het niet gedacht, maar iemand die mijn blog goed leest komt er zelfs achter waar ik werk ;-) nja, ok, waar was ik?) Ik kreeg van iemand het compliment "betrouwbaar" het waren kaartjes. Die persoon kent me nu niet zo goed, maar als ik zelf even kijk, dan klopt dat wel, ook een collega waar ik wel direct mee samenwerk vertelde dat dit klopte. Nu moesten we dan dat compliment gaan verergeren, alle ja, uitvergroten: te betrouwbaar dus. Maar kan je dan te betrouwbaar zijn? Na wat overleggen en lang nadenken kwamen we er dan achter dat als je te betrouwbaar bent, naar andere toe, je daar zoveel mee bezig bent, dat jezelf overschiet. Zo erg is het volgens mij nu ook niet, maat het gaat er toch naartoe vertelde die collega. Als we dan het tegenovergestelde zoeken van "te betrouwbaar" dan komen we bij "niet betrouwbaar" of een egoist. Als we dat dan even afzwakken, dan krijgen we iemand die af en toe aan zichzelf denkt. Het komt er dan op neer dat ik een beetje meer van dat zou moeten doen. Ik zou dus wat meer aan mezelf moeten denken. Jah, misschien wel, maar hoe doe je dat? Ik kan mezelf toch niet zomaar veranderen. Maar hoe doe ik dat? meer aan mezelf denken? Ik heb zeker ni het gevoel dat ik te weinig aan mezelf denk, maar veel eigenlijk ook ni, dus misschien moet ik dat eens meer doen. Kzal er toch eens diep over moeten denken van hoe dat zal moeten. Ik zal daar eens een paar nachtjes over slapen.

Groetjes, TiM

blikjecoca-cola@hotmail.com

Hoewel ik eigenlijk niks te zeggen heb vond ik het na 5 dagen toch nog wel eens tijd om iets te posten. En dan doe ik dat maar he.

Ik zal het eens hebben over mijn verlof. Er zijn nog maar goed twee maanden te gaan en het jaar is weeral om. Dat wil ook zeggen dat mijn verlof op moet, en dat is nog een dikke week. Nu ik neem niet graag zomaar verlof om thuis te zitten, er moet een reden voor zijn. Een dagje naar een pretpark gaan ofzo :-). En ik had dan stiekem toch ook wel gehoopt om dit jaar nog een vriendje te hebben, en dan zou ik mijn verlof daar aan kunnen besteden. Ik ga nu zeker niet alles opdoen he, ik hou altijd nog een beetje reserve voor je weet nooit voor wat. Maar ik heb nu zo wel wat nood aan verlof, vorige week heb ik mijn vrije dag al weggelaten, en deze week ging ik dan woensdag krijgen. En omdat dinsdag mijn vrije dag is kwam dat mooi uit dat het twee dagen na elkaar zijn. Ik keek er echt naar uit, twee dagen niks doen, en toch ook van alles, want hier thuis heb ik ook wel af en toe nog iets te doen. (bv: mijn foto en mp3 verzameling op de computer sorteren, mijn kamer een beetje bijschilderen, opruimen, een beetje aan een website sleutelen, het grasafrijden, en zo wel wat meer). Had ik maandag toch wel even pech, een collega zou woensdag geopereerd moeten worden, en daar ging mijn verlof dan. Ik mocht donderdag in de plaats nemen, maar daar ben ik niets mee, dan zijn het geen twee dagen na elkaar. Ik koos dan voor volgende week maandag. Zondag had ik al verlof, dinsdag vrije dag, en woensdag feestdag. Dat zouden 4 dagen op een rij zijn, beter dus. En voor zover ik de planning kon zien moest dat kunnen ook.

Vandaag kreeg ik dan telefoon dat ik toch woensdag mocht thuisblijven, de baas zou wel langer blijven dan. Ik hoorde hem al aankomen, maandag kon het niet. Speel met iemand anders zijn voeten he. Langs de ene kant wil de baas dat de verloven worden opgepakt, maar probeer maar eens een dag vast te krijgen he. Binnenkort is het weer opendeurdag, ook nog Kerst en Nieuwjaar, en rond die dagen kan je in plaats van verlof nemen eerder je vrije dag opofferen omdat je zoveel werk krijgt.

Ok, genoeg gezeverd over mijn verlof. Ik zal er maar van genieten. Deze avond wel even mijn verlof onderbreken voor een training van het werk. En daar moet ik zelfs nog wat "huiswerk" voor maken. En net zoals toen ik nog naar het school ging ben ik dat weer iets te lang aan het uitstellen. Misschien moet ik het maar even eerst nu doen.

Ik hoop dat ik snel wel iets te vertellen heb. Het gaat in ieder geval vrij goed met mij. Niet extreem goed, maar zeker niet slecht. :-) dus

Zoals de goede lezers al weten, en de andere nu ook: 1 maal in de week ga ik naar het praatcafe van de plaatselijke holebi jongeren groep. Deze week dus ook. En daar zie ik dan Johan, je weet wel, die jongen die me mee naar de cinema vroeg, voor een mij nog steeds onbekende reden.
Toen hij me smste om mee naar de cinema te gaan was ik heel blij. Heel tof, iemand vraagt mij mee naar de cinema. Hij ziet mij waarschijnlijk als een vriend, of wil misschien meer. Hij wou blijkbaar niet meer, en deed heel afstandelijk in de cinema. Nu, hij was ziek, misschien lag het daar aan. Ik ging dan de week er na wel op het praatcafe kijken, en hij was nog steeds heel afstandelijk, en zei juist het hoogst nodige tegen mij. Ik had er mij dus al wel bij neergelegd dat hij geen interesse in mij heeft als lief, hoewel ik toch nog als laatste poging hem een smsje stuurde of hij niet mee naar de film wou. Na lang wachten kreeg ik te horen dat hij al plannen had.

Dus deze week was ik zelf al vergeten dat ik hem zou zien, hij was nog altijd even afstandelijk, ik weet echt ni wat ik verkeerd heb gedaan. Zijn volle aandacht ging naar iemand anders, en die indruk had ik vorige week ook al. Waarschijnlijk waren dat zijn plannen in het weekend. Ja, en over smaak val niet te twisten zeker?

Als het daar gedaan is dan wandelde hij de vorige weken steeds mee tot aan de auto. Deze keer ging die andere ook mee. Eigenlijk was ik degene die meeging. Toen op een bepaald moment Johan stopte om zijn nestel vast te doen, liep de andere gewoon door. Ik wachte even. De nestel was vast, hij liep me letterlijk voorbij en ging terug naast die andere lopen. Dat vond ik er echt over he, ik wacht, en hij loopt mij gewoon voorbij. Dat was den druppel. Ik heb tegen mezelf direct gezegd, Tim, dee is u gewoon ni waard. Vergeet hem gewoon. Het was duidelijk da hij zelfs geen gewone vriend zou worden. Wat er daar is gebeurd weet ik ni, maar hij heeft afgedaan. Ik moet er niks nimeer van weten. Als hij nu vraagt om mee naar de film te gaan, NEE. Misschien bel ik hem dan wel is. Om te vragen waarom hij MIJ mee vraagt. Als vriend? ik denk het niet, Als vriendje, denk ik toch ook wel niet. Ik denk nu wel ni dat hij mij nog eens gaat mee vragen, maar die eerste keer kan ik nog altijd niet verklaren. Misschien als hij nog eens niemand vind om mee te nemen, en zijn reserves raadpleegt. Dat hij dan maar alleen gaat. Ja echt, ik moet van dee jongen niks meer hebben. Ik had het daar gisteren moeilijk mee, dat deed pijn, maar ik ben erover nu.

De kans dat ik in het kort aan een lief ga geraken staat wel echt op 0 nu. Bij die jongeren holebi groep zit niemand waar het echt iets mee kan worden. Nieuwe mensen komen er zelden bij, en dat is nu net de enige plaats waar ik homo's ken. Maar ik hoor toch altijd dat het uit onverwachte hoek komt. Verras mij!

Vandaag zal ik dan maar eindelijk eens vertellen over hoe ik het gezegd heb tegen Cindy.
Ik had dus aan Johan gevraagd of hij met mij niet naar de cinema wou. Hij kon niet, dus zaterdag had ik niets te doen, ik had dan ook laten vallen bij Cindy dat we nog eens moesten weggaan. Ze zegt dat zelf ook altijd, maar dat komt er nooit niet van. Ik had als voorbeeld de cinema laten vallen, maar daar ging ze niet op in. 'Savonds kreeg ik telefoon van haar of ik niet mee wilde naar de cinema. Haar vriend wou blijkbaar toch weer niet mee. We zouden niet naar de dichtstbijzijnde cinema gaan, want haar vriend is nogal jaloers, en ze wilde niet dat iemand ons samen zag. Ik geen probleem mee, dus we gingen dan naar ******** Het ligt op mijn tong om het hier te zeggen, maar blijkbaar (heb ik ondervonden) kan er zelfs nu al, door de aandachtige lezer van mijn blog, afgeleid worden van welke streek ik ben, en dat heb ik dus liever niet. Onderweg, nadat ik haar had opgehaald, zei ik dan dat ik er vorige week nog al was geweest, en dat ik daarmee de weg kende. Ik ben er vorige week nog met ne vriend naartoe geweest zei ik. Waarop ze zei: "Ah, ne maat wil je zeggen." Ik: "ja" zei:" ah, want als het echt ne vriend moest zijn, geen probleem mee he" Allee, ik weet niet meer hoe ze het juist zei, maar daar kwam het op neer Maar ik heb hier nog niks gezegd, we hebben dan naar een film gezien om nooit meer te vergeten. In negatieve zin. Omdat we iets te laat waren, en het aan ons was om kaartjes te kopen, waren een aantal films al begonne, waaronder degene die we wilde zien. We hebben dan snel iets anders moeten kiezen. Ik koos dan voor iets om mee te lachen, maar dat wilde ze niet, ze koos voor See no Evil. EIKES! ogen uittrekken bij levende mensen enzo, jakjakjak. nooit nimeer. En die zaal zat dus stamvol he.

Als die film dan eindelijk gedaan was, zijn we nog iets gaan drinken. Na een tijdje begon ik dan. "Dee vriend waar ik vorige week mee ben geweest, da is mijne vriend ni he, maar het zou wel kunnen". Daar kon ze niet aan uit. Dus ik zei het nog is. Waarop ze zei:" ah, da is nen homo". Ik:" Ja, en ik ook". En dat laatste had ze dus tot dan nog niet door. Ze had het van mij niet gedacht, en ze zei wel dat ze zag dat er iets scheelde, Ze had dat al gezegd ook, maar ik heb daar dan nooit ni echt op geantwoord he.

Ze had er natuurlijk geen probleem mee, had ik ook niet verwacht. Ze vroeg zich wel af waarom ik het tegen haar vertelde. Ik zei dan dat ze het toch ooit is moest weten, en dat van iedereen op het werk ik met haar het beste kan opschieten, en dat ze het daarom dan ook als eerste mocht weten.

We hebben heel open kunnen babbelen. Zei vertelde van alles over hoe het tussen haar en haar vriend gaat, en dat is dus niet zo goed, ik vertelde zowat wat ik hier ook vertel. Niet met zoveel details, maar wel dat ik me alleen voel, dat ik daarom ook soms een beetje minder goed gezind rondloop, dat het spijtig is dat Johan wat afstandelijk deed. Op de weg naar huis zei ze dat ze het leuk vond dat ze haar hart eens kon luchten. Ik ook. En ja, haar vriendinnen, die kennen haar vriend ook, dus daar kan ze natuurlijk niet zomaar alles tegen zeggen, waarschijnlijk deed het daarom zo goed dat ze er bij mij eens over kon spreken. Ik nam haar in vertrouwen door te zeggen dat ik homo ben, en zei mij daarom ook, dus onze band is alleen maar beter geworden. En ze ging inderdaad daarvoor niet zo veel meer met mij weg, omdat ze dacht dat ik idd misschien wel eens verliefd zou zijn op haar, zoals een collega ooit had gezegd. Daar moest ze nu dan ook wel eens mee lachen, dus we kunnen nu wel eens meer weggaan. En tegen haar vriend liegt ze natuurlijk wel als ze met mij weg is. Dan is ze met vriendinnen weg, of met "die van het werk". Jah? tot 3 uur?

Het is dus allemaal goedgekomen, ik voel me vandaag ook heel goed terug. Ik voel me niet meer te alleen, maja, das meestal pas in het weekend. Maar ik voel me dus terug goed. Ik ga nog wel eens op tijd slapen, dat helpt ook wel. Ik sta vandaag op :-) 3 dus.

Zo, dat was het weeral, Groetjes, TiM

Aja, ik ga er ook werk van maken om een aantal andere mensen op het werk waar ik goed mee overeenkom het ook eens te vertellen. Het kriebelt zowat, ik ben het beu om me te verstoppen.

De laatste dagen was mijn humeur niet zo goed, dat kon je hier al wel lezen. Maar eigenlijk was het net iets anders. Ik voelde me wel niet goed, maar mijn humeur naar de buitenwereld toe viel wel nog mee. Ik had de laatste dagen dan ook wat slaaptekort. Nu heb ik ondertussen wat kunnen bijslapen, en alles wat op een rijtje gezet, en gezegd dat ik alles wat positiever ging bekijken. Nu was mijn humeur vandaag toch wel alles behalve. Ik voelde me nog moe-er dan gisteren, op het werk kreeg ik niks gedaan. 1zieke collega, 1 die wat later begon, en 1 die voor de 1000 ste keer weer eens een paar uur te laat is, en het zijn net die 3 collega's waar ik moet inspringen als die er niet zijn. dus de eerste uren moest ik werken voor 4, nadien nog voor 2. En mijn werk blijft dan natuurlijk liggen. En dat is dus al een paar weken aan de gang, nooit krijg ik mijn werk nog gedaan, altijd is er wel iemand ziek. Als ik dan wat weinig geslapen heb, ja, dan wordt dat soms allemaal wat veel. Heb nu dan nog wat hoofdpijn ook. Maar toch voel ik me vanbinnen dan weer wat gelukkiger, niet zo alleen. Raar toch allemaal he.

De coming out waar ik in de titel over spreek, zal ik morgen ofzo wel over vertellen, want nu ga ik een warm bad nemen, en optijd slapen, of toch tv kijken, en dan optijd slapen.

Bedankt voor jullie reacties (ja, nog maar eens bedankt). En omdat ik ook soms wil reageren op jullie reacties, ga ik dat even hier doen. Als ik zelf een reactie op een reactie zou plaatsen, wat zeker ook soms gebeurd, dan wordt deze misschien niet gelezen, vandaar dat ik het even hier doe. En het is natuurlijk niet dat als je reactie niet in een post van mij voorkomt dat ze niet goed is he. Dan ga ik er gewoon mee akkoord, of valt er niet echt op te reageren ofzo.

Tja

wellicht heb je gelijk, maar hou ingedachte dat vriendschappen, gelijk relaties niet zomaar komen aanwaaien, het moet van beide kanten komen. En misschien minder voor iemands uiterlijk vallen ? http://worldsapart.skynetblogs.be/

Wildcard

Hierop heb ik reeds deze reactie gepost: uiterlijk, innerlijk. Het gaat hem wel om het totaalpakket he. Iemand met een goed uiterlijk, maar een slecht karakter, niks voor mij. Iemand met een goed karakter, maar kei lelijk, sorry, ook niks voor mij. Het totaalpakket moet ok zijn, en dat is echt wel zo nu.

hee

je mag niet denken dat er iets mis met je is! waarschijnlijk heeft hij echt geen tijd. niets moet je tegen houden om hem de volgende weken nog ns mee te vragen naar de bioscoop. en ik zou het toch tegen Cindy zeggen. je gaat je echt opgelucht voelen als je je hart ns kunt uitstorten. :) http://beate.skynetblogs.be

beate

Ik hoop het natuurlijk dat hij gewoon echt geen tijd had, en dat we nog eens samen naar de film kunnen gaan. En wat Cindy betreft: Ik heb het ze gisteren avond (nee, het zal al vandaag geweest zijn) gezegd. En dat heeft opgelucht. Ik ga jullie daar morgen waarschijnlijk meer over vertellen.

vrijdag

als je het een troost mag wezen ik had gisteren ook een serieuze baaldag (en dat ligt echt wel aan vrijdag de 13e). Ik voel mij ook eenzaam en alleen. En beter op de lijst staan als reserve dan helemaal niet op de lijst staan he.

Wyatt

De lat wat lager leggen...

Ik heb je blog nog maar net ontdekt en moet toegeven dat ik slechts enkele berichtjes gelezen heb. Misschien sla ik daardoor de bal compleet mis met mijn opmerkingen. Hoe dan ook wou ik m'n mening hier toch even ventileren. :-) Wat me meteen opviel, is het o zo typische verhaal van de jongen in de kast die zich erg eenzaam voelt en vreselijk verlangt naar een vriendje. Ergens heel begrijpelijk. Maar waarom niet eerst "de lat wat lager leggen" en je open stellen voor enkele gewone vriendschappen met gelijkgestemde jongens in plaats van je te focussen op het vinden van een vriendje? Bovendien gedijen vriendschappen -paradoxaal genoeg- beter wanneer je (aan mekaar) niet teveel eisen stelt en je je niet wanhopig probeert vast te klampen aan iemand. Je gevoel van eenzaamheid zal alvast minderen met meer vrienden of zelfs helemaal verdwijnen waardoor je gelukkiger wordt. En een gelukkige jongen = aantrekkelijke jongen! Het vriendje zal dan wel snel volgen...

Alexander

Dit was het voor vandaag.

Groetjes, TiM

mijn humeur vandaag is trouwens al terug gestegen:
:-)  van 3,5 naar 2  (1= heel goed gezind, 4 is slecht gezind)

De update staat helemaal onderaan.
Update 2 staat daar nog onder.

Ik ging niet bij de pakken blijven zitten had ik gezegd, en anders weet je het nu. Ik heb Johan een sms gestuurd met de vraag of hij geen zin had om vandaag of morgen nog eens mee naar de film te gaan. Dat heb ik deze middag tijdens mijn pauze gedaan. Daarna nog even gestuurd dat vandaag toch moeilijk was, dus liefst morgen. Nu, als hij nu toch vandaag liever wou, dan kon mijn baas op zijn kop gaan staan, dan vertrok ik vroeger, ok, het was moeilijk vandaag, maar ik spring vaak genoeg in, dus als ik vroeger weg wil, hij moet maar eens weigeren. Nu het was helemaal niet nodig, tot op deze moment heb ik nog geen antwoord gekregen :-(

Ik vind dat wel erg, dan liever een sms waarin staat dat hij niet meekan, dan geen sms. Nu ik hoop dat hij toch nog iets gaat sturen. We zien wel he, zoals altijd. En een mailtje dat ik naar iemand gestuurd heb: ook nog geen reactie. Ok, er kan voor alletwee een goede reden zijn he, en dan weet ik misschien morgen wel iets meer... hoop ik. En dan voel ik me echt wel alleen.
Ik heb een schaal ontwikkeld (verwacht niks he!) met 4 emoticons.
1  :-D
2  :-)
3  :-|
4  :-(
Dus 1 is natuurlijk heel blij, 4 heel droevig. Als ik ooit een lief heb zal ik nog wel een moeten bijmaken die nog boven de 1 komt. Vandaag sta ik tussen de 3 en de 4, :-( dus

Aja, en het ligt tegenwoordig weer op mijn tong om het toch maar eens te vertellen tegen Cindy. Het zou leuk zijn als ik daar met haar ook af en toe eens over kan praten. Als ik zoals vandaag hier :-( zet, dan zie je dat aan mij ook wel een beetje, als je me kent toch, en Cindy kent me blijkbaar wel, want ze vroeg of er iets was. Dan zeg ik natuurlijk maar iets, maar ik zou liever dan echt kunnen zeggen wat er op mijn lever ligt. Dat ik op een smsje wacht, van een vriend, die eventueel wel wat meer zou mogen worden als een gewone vriend. Maar ik heb het hier denk ik al gezegd, ik wil het niet op het werk vertellen. Dat heeft niks met het werk te maken, dus dat wil ik dan ook buiten het werk vertellen. Trouwens op het werk ben je nooit niet echt alleen, en daar hebben de muren bijna letterlijk oren.

Lees ook nog even door naar hieronder, ik heb daarjuist een liedjestekst gepost, die het lezen volgens mij wel waard is.

Groetjes, TiM

Update: toch nog een antwoord gekregen. Hij heeft morgen al iets te doen. Maak er ondertussen maar een code 4 van: :-(. Wat is er toch mis met mij? Waarom wil niemand mij? Ik ga daar echt aan kapot he. Ni da hij ni mee naar de cinema kan, maar gewoon dat ik alleen ben, da doe echt pijn, ik ben daar niet voor gemaakt, maar niemand waarschijnlijk. Ik denk dat ik vorige week als reserve op zijn lijstje stond. En omdat niemand anders met hem meekon, dan stuurde hij maar naar mij. En dan alleen maar om daar niet alleen te moeten zitten. Ik hoop da het ni zo is, maar ik vrees er wel voor.

Update 2: Dit was ik daarstraks nog vergeten te zeggen. Ik ben wel niet echt bijgelovig, maar toch he, het is vandaag vrijdag de 13, en daarom wilde ik eerst vandaag geen smsje sturen. Ik zou wachten tot morgen. Maar dat kon ik dan ook weer niet. Ik weet het nu dus wel, het was zelfs buiten dat, een niet al te goede dag, dus vrijdag de 13 is wel degelijk een ongeluksdag voor mij, en daar zal ik volgende keer wel rekening mee houden.

Deze tekst wil ik jullie graag even meegeven.
Misschien moet Andre van Duin maar eens een duet zingen met Yasmine

Toen ik erachter kwam dat 'k anders was dan anderen
En dat dat heel mijn leven lang niet zou veranderen
Maakte dat mij eerst wel een tikkeltje nerveus
Maarja 't was nou eenmaal zo, ik had geen keus
In het begin, dat wil ik zeker niet ontkennen
Was ook voor mij dat anders te zijn wel even wennen
Ik dacht hoe moet ik het ze thuis nou toch vertellen
Die gaan meteen een psychiater voor me bellen

En ook hoe zullen al mijn vrienden het verwerken
Zo'n vette roddel hou je nooit binnen de perken
Dus ik besloot ik hou voorlopig mondje toe
Want ik voorzag een hoop gedonder en gedoe
Maar na een tijdje gnig het toch een beetje knagen
Mijn vader ging zo af en toe voorzichtig vragen
Zeg jongen word het onderhand nou niet eens tijd
Dat je eens thuis komt met een leuke vlotte meid

Dus op een goeie dag toen wij aan tafel zaten
Trok ik de stoute schoenen aan, begon te praten
Ik zei ik weet niet goed hoe ik het uit moet leggen
Toen zei mijn moeder "kind je hoeft niks meer te zeggen"
Ik heb het eigenlijk al een tijdje aan zien komen
Er komen vast geen mooie dames in jou dromen
Maar ook al zul je dan nooit met een meisje trouwen
Ik en je vader blijven toch wel van je houwen

Er viel wel honderdduizend kilo van mijn schouders
De tranen biggelden bij mij en bij mijn ouders
Ik kon weer opgelucht en rustig ademhalen
Het had weer zin, mijn verdere toekomst te bepalen
Maar het gaat helaas niet overal zoals bij mij
Ik ken er ook die zijn de wanhoop haast nabij
Voor de familie of gewoon omdat het zo hoort
Zijn ze een ander, die hun eigen ik vermoord

Je hebt als mens pas in het leven kans van slagen
Als je door anderen word begrepen en verdragen
Met hoe ik leven wil heeft niemand iets te maken
Ik schaam me niet, maar schreeuw het ook niet van de daken
Dus wees nit bang wanneer je anders bent dan anderen
En dat het heel je leven lang niet zal veranderen
Kom uit de kast, langer ontkennen helpt geen fluit
Want dat je anders bent, want dat je anders bent
Dat je anders bent dat maakt geen flikker uit

Ik moet van mezelf zeggen dat ik op mijn blog een stuk opener ben geworden tegen over het begin. Ik zeg meer wat ik denk. Goed ook, want sommige dingen moet je gewoon ergens kunnen neerschrijven of tegen iemand kunnen zeggen.

Daarom wil ik even iedereen bedanken die hier reacties post, of met me chat. Iedereen die me steunt, en zegt dat ik niet mag opgeven, dat alles in orde komt. En dat doet echt wel goed. Ik kan het alleen maar hopen zeker he?

Wat liefde of vriendjes betref, geen verandering/verbetering tegenover gisteren. Maar ik geef niet op, en ik hou jullie natuurlijk op de hoogte.

Wat is er nog te vertellen? Niet veel. Vandaag naar Duitsland geweest voor het werk. Niks speciaal, dus verder ook niks over te vertellen.

En ik het begin van de week ben ik nog eens gaan winkelen. Kleren kopen, ik had daar vroeger een hekel aan, het was een noodzakelijk kwaad. Ik zat op een technische/beroeps jongensschool, en wou daar zeker niet opvallen, dus mijn kleding moest zo neutraal mogelijk zijn. Beige of donkerblauw, en zeker geen tekening of logo erop. En die stijl ben ik blijven aanhouden, voorzover dat stijl is natuurlijk. Maar ik ben daarvanaf aan het stappen, ze zeggen toch altijd dat homo's smaak hebben wat dat betreft, dan moet ik dat ook maar hebben, dus ik heb eens iets gekocht dat ik mooi vond. De dag erna ben ik dan onder mijn middagpauze ook even gaan winkelen, en heb ik helemaal de knop omgedraaid. Iets totaal anders, maar echt wel, ja, ik twijfelde om het te kopen, maar ik heb uiteindelijk de knoop doorgehakt, op het werk vroeg  Cindy natuurlijk wat ik had gekocht, en zo vond het heel mooi. Ook thuis vonden ze dat ik smaak had. En ik vind dat zelf toch ook wel deze keer. Als ik nu ni aan een lief geraak . Ahja, en de busrit. Na het winkelen dus, ik rij normaal nooit met de bus. Maar iedereen zit daar zo op, met precies een ongeschreven regel waar iedereen zich aan houd. Kijk voor u, lach niet, zeg niks, speel standbeeld. Ik denk echt niet dat er iemand op heel die bus had rechtgestaan als er een oud vrouwtje of een zwangere vrouw zou opstappen. Buiten mij dan toch. Alle ja, zo een hele rare kille houding op die bus. Niet dat iedereen met iedereen een babbeltje moet slaan he, ik zou dat ook niet doen, maar toch. Geef mij maar de auto.

I hope to God he feels the way I feel
Caus this could be amazing
Something so super real

Mooi liedje, mooie tekst.

Vandaag heb ik hem weer gezien. Ik vrees ervoor. Het zal weer niks worden. Soms denk ik dat hij mijn blog leest. En daarom zich wat terugtrekt. Daarom, als je moest lezen: dit hieronder is voor u.

Johan, (ik weet het, je noemt anders, en je naam is mooier ook)
Moest je dit hier lezen, laat me dat dan even weten, dan kunnen we daarover praten. Hier zet ik echt wat ik denk, maar dat komt misschien soms een beetje raar over. Ik vindt u echt nen toffe gast. Een goede vriend kan ek u ook noemen. Meer is er voorlopig niet, maar van mij mag dat komen. Ik heb u graag, en ik wil graag meer tijd met u doorbrengen. Dan komt er misschien die klik, die klik voor meer. Bij mij is die er nog niet, en bij u ook niet heb ik de indruk. Ik sta er zeker voor open, blijf jij ook openstaan voor die klik? Ik geloof er echt in dat die nog komt. Dat is iets dat kan groeien. Misschien krijg je die vanaf de eerste moment, maar als dat niet is, geef dan niet op he! die kan echt nog komen. Ik hoop dat je er hetzelfde over denkt, en de hoop nog niet hebt opgegeven. Want die indruk had ik vandaag. Dus, als je nog maar denkt dat dit over mij gaat, of dat jij "Johan" bent, laat me dat dan weten. Zelfs al twijfel je, stuur eff een mailtje via de knop op deze blog, kan echt geen kwaad, en als jij die "Johan" moest zijn, dan kunnen we praten, het kan voor u en mij alleen maar positief zijn.

Ik heb je laten weten dat ik graag nog eens met u naar de cinema ga, dus vraag me gerust nog eens mee. En als jij het niet doet, dan vraag ik u wel eens.

I hope to God you feel the way I feel
Caus this could be amazing
Something so super real